Jeśli są jeszcze wśród Was dorośli, którzy nie przeczytali “Dzieci z Bullerbyn” to dzisiejszy wpis ma ich do tego zachęcić. A po lekturze oddajcie tę książkę swoim zaprzyjaźnionym dzieciom, niech je cieszy i bawi, niech będzie inspiracją do przeżycia szalonego dzieciństwa 🙂 Czy jest to jeszcze możliwe w dzisiejszym świecie ? Przeżyć dzieciństwo pełne przygód i radości podobne do tego dzieciństwa, które miały dzieci z małej, szwedzkiej wioski gdzieś w Smalandii ? Otóż są dowody, że jest 🙂 Jak ? Pozwólmy dzieciom być dziećmi ! Po prostu ! Spać w namiocie, ubrudzić się błotem i łowić ryby wędką , którą same skonstruowały 🙂 Bawić się w sklep, płacić liśćmi zamiast pieniędzy i mieszać magiczne zupy w rodowej porcelanie 🙂 Malować dłońmi i skakać po kałużach. Dzieci by mogły się świetnie bawić nie potrzebują drogiej trampoliny, modnych gadżetów i najdroższego, super, hiper sprzętu 🙂 Dowód ? Dzieci najlepiej bawią się : a) na działkach swoich babć, b)w piwnicach swoich dziadków, c) w “bazach” zrobionych z krzeseł, koców i poduszek . To dorośli kreują świat dzieci, więc przypomnijmy sobie “Dzieci z Bullerbyn” i od czasu do czasu pójdźmy z dziećmi na tajemniczą wyprawę, poszukajmy “wodnika” , pozwólmy by upiekło samodzielnie ciasto, czy wyślijmy na zakupy po “kawałek kiełbasy dobrze obsuszonej”. Świat, nawet miejski okaże się bardziej przyjazny niż nam się zdawał.
Oczarowani książką, stworzyliśmy swoje Bullerbyn, a o to efekty naszej pracy.
W dniu 24 września został przeprowadzony wybór samorządu klasowego.
Chętni uczniowie złożyli swoje kandydatury i zaprezentowali swoje pomysły.
Kandydaci przygotowali swoje hasła wyborcze oraz propozycje, które chcieliby wprowadzić w życie naszej klasy.
Wybory dostarczyły nam wiele różnych emocji. Wybór odbył się poprzez głosowanie tajne.
Stanowiska w samorządzie klasowym zostały przydzielone:
Przewodniczący klasy Adam Konecki
Zastępca przewodniczącego Jan Marciniak
Skarbnik Franciszek Macherzyński
Czytanka „Wspomnienia niebieskiej tarczy” pomogła odpowiedzieć nam na pytania: czym dawna szkoła różniła się od obecnej? Jak wyglądały lekcje w dawnej szkole? Przenieśliśmy się do szkoły sprzed kilkudziesięciu lat. Poznaliśmy historię nauczania oraz zwyczaje panujące przed laty w szkołach, oglądaliśmy dawne książki, elementarze, materiały piśmiennicze, stroje oraz przybory. W szkole naszych prapradziadków nie było komputerów, kolorowych podręczników, a nawet długopisów czy zeszytów w kratkę. Doskonale za to znane były liczydła, kałamarze, mundurki, a także budząca postrach dyscyplina.
Podziwialiśmy dawne dzienniki, jednobarwne zeszyty, tarcze z numerem szkoły, odznaki wzorowego ucznia, dzienniczki oraz legitymacje naszych rodziców. Na wystawie znalazły się też pamiątkowe nagrody książkowe, „Złote myśli”, albumy z klasowymi zdjęciami. Ważne wydarzenia nagrywane były na kasetach vhs, a zdjęcia robione były aparatem analogowym. W sklepiku szkolnym płacono bilonem i banknotami z innej epoki.
Zapraszamy na lekcję w szkole z dawnych czasów!
Przybory szkolne PRL
https://www.youtube.com/watch?v=aVkK2U4Wcg4
Dawne przybory szkolne – lekcja historii
Zrobię swoją pizzę marzeń !!!
Dziś wraz z naszą wychowawczynią udaliśmy się do pewnego bardzo ciekawego miejsca. „Stacja Widzew” Właśnie tam dowiedzieliśmy się bardzo wielu ciekawych rzeczy, a mianowicie jak zrobić ciasto, które lubi chyba każdy mały człowiek.
„PIZZA”
TO WŁAŚNIE DZISIEJSZE ZADANIE DLA NAS!!!
Na warsztatach dowiedzieliśmy się, że pizza, to potrawa kuchni włoskiej, obecnie szeroko rozpowszechniona na całym świecie.
Przypuszcza się, że potrawę w rodzaju pizzy podawali już starożytni Grecy i były to płaskie chleby posmarowane oliwą, czosnkiem i posypane ziołami. W wersji podstawowej był to płaski placek z wytrawnego ciasta makaronowego, znacznie później zaczęto także używać ciasta drożdżowego (focaccia), smarowanego sosem pomidorowym, posypanego tartym serem mozzarella i ziołami, pieczonym w bardzo mocno nagrzanym piecu. Dziś pizzę znamy wszyscy, a my mieliśmy możliwość wykonania pizzy według własnych pomysłów i marzeń. W praktyce przekonaliśmy się również, że wykonanie takiej ładnej, okrągłej pizzy to wielka sztuka i trzeba się troszkę postarać i napracować,
ale było warto!
 |
Jak poznajemy przyrodę? Oczywiście w terenie. Ranczo Maestro przyjęło naszą grupę słonecznie i serdecznie. Przy wejściu czekały na nas kolorowe wiaderka wypełnione marchewką i zaciekawione alpaki. Okrzyki zachwytu musiały zamienić się w szept, ponieważ mieszkańcy rancza to zwierzęta płochliwe i delikatne. Karmienie, głaskanie, obserwowanie ich zachowania to była niesamowita przyjemność i lekcja szacunku. Po spotkaniu z alpakami mieliśmy okazję zobaczyć i nakarmić świnki wietnamskie, gęsi, kozy, konie i owce. Bliski kontakt ze wszystkimi zwierzętami sprawił nam wiele radości. Dziobanie gąsek podczas wyjadania ziaren słonecznika okazało się miłym smyraniem, a wspinaczkowe popisy kózek na naszych plecach wzbudzały śmiech. Po pikniku na trawie nadszedł czas na największą atrakcję, czyli spacerek z alpakami do lasu. Piękna pogoda, miła atmosfera, bezpośredni kontakt ze zwierzętami oraz ognisko z pieczeniem kiełbasek sprawiły, że nasza pierwsza wycieczka była bardzo udana. Do szkoły wróciliśmy zmęczeni, ale pełni wrażeń i dobrego humoru. |
